Tweewekelijks deel ik een dagboekfragment om even stil te staan en met andere ogen te zien. Een ontdekkingstocht naar wat de spiegels van het leven ons voorhouden. Conclusie van mijn overdenking: time-management gaat eigenlijk over energie-management.

Evolutionair kunstenaar Sven Van Echelpoel — de man die een boom wil zijn — is gefascineerd door de polariteit heelheid/trauma en onderzoekt in dit verhaal, geïnspireerd door het boek Helen van collectief trauma van Thomas Hübl, met woord en beeld hoe collectief trauma ervoor zal blijven zorgen dat ons verleden onze toekomst blijft totdat we ons collectief trauma helen.

‘Je tweede leven begint als je begrijpt dat je er maar één hebt’ is de titel van een boek. Dat snap ik … nu … sinds het moment dat ik gedwongen tot stilstand kwam door een burn-out. Ondertussen zijn we tien jaar verder en kies ik er bewust voor af en toe stil te staan en te reflecteren: waar ben ik mee bezig? Waar zijn wij samen mee bezig?

Alles in het leven draait om balans. Constant het juiste evenwicht proberen vinden en rond dat evenwicht blijven balanceren. Die balans zoeken en onderzoeken zit in alles. Het is de kunst om alles tegelijkertijd, bewust en met volle aandacht te doen.

Tweewekelijks deel ik een dagboekfragment om even stil te staan en met andere ogen te zien. Een ontdekkingstocht naar wat de spiegels van het leven ons voorhouden. In dit fragment betrap ik me erop hoe ik steeds opnieuw geneigd ben alles zelf op te lossen.

Het is een manifest: een betoog voor biodiversiteit en een oproep tot een herwaardering van de relatie tussen mens en natuur. Het wandtapijt Guernica de la Ecologia is een boodschapper van wol, zegt de kunstenares en textielontwerpster Claudy Jongstra. Het werk verbeeldt een bloemenlandschap in zwart-wit, maar spiegelt ook het verbleken van mensen zelf.

Vorige week reed ik op de snelweg richting Kortrijk. Een busje zat me vooruit te duwen. Ik voelde me opgejaagd en boos. Maar …als we iets willen veranderen, is het belangrijk het in het klein al in de praktijk te brengen. Te gaan leven zoals wij willen dat iedereen met elkaar samenleeft.

Tweewekelijks deel ik een dagboekfragment om je te laten stilstaan en met andere ogen te zien. Een ontdekkingstocht naar wat de spiegels van het leven ons voorhouden. Vorige week heeft het me de hele tijd beziggehouden: liefdevol aandachtig beschikbaar zijn.

‘From Tragic to Magic’ is de slogan van het seizoen 2022/2023 van NTGent, dat zich afficheert als ‘het stadstheater van de toekomst. Met de speeches van zes makers van NTGent geeft dit verhaal antwoord op de vraag: wat is het stadstheater van de toekomst?.

Maandagavond is Aikido-avond. We deden een oefening met het zwaard. Eerst alleen, dan per twee. Alleen ging goed. Daarna oefenen per twee waarbij ik eerst mocht aanvallen, de andere verdedigen. Geen probleem. Sterker nog, ik vond het leuk en voelde de kracht. En toen werden de rollen omgedraaid. Ongelooflijk welk effect dit op mij had.

Kunstenaars zijn seismografen van de tijd, ze zijn richtingaanwijzers in de transitie van economie, maatschappij en bovenal onszelf. Uit de Kunstbrief van See All This komt dit verhaal van Josephine Glazener over Gangsta Gardener Ron Finley: “Door tuinieren heb ik meer over mezelf en onze planeet geleerd dan ik ooit uit welk boek dan ook had kunnen leren.”

Heerlijk, drie dagen uitwaaien aan zee! Zeeën van tijd. Niks moet, alles mag. Gaan wandelen … tot vijf meter verder. Daar lag ik, languit op de grond.

Wat is het nut van kunst? Ik kwam er niet uit. Tot ik in het tijdschrift Vruchtbare Aarde het verhaal las van kunstenaar Elsa Visser. Ze vertelt over een tekst van de Vlaamse psychotherapeuten Hilde Vleugels en Bruno van den Bosch: “Het in aanraking komen met schoonheid geeft lichtheid aan het bestaan.’ Schoonheid maakt het leven luchtiger.

Ik heb honger. En toch is mijn maag gevuld. Het is een andere soort honger, een ander gevoel van leegte.

Vanmorgen wandelde ik met onze dochter naar het station. Er hing een wolk van frustratie boven ons: de opslag van haar telefoon is vol en daarmee blokkeert Whatsapp. Niet meer bereikbaar. Ten minste, zo voelt het voor haar.

Als ik rondom mij kijk, zie ik zwart en grijs. Mensen zijn gekleed in donkere kledij, bijna geen kleur zoals geel, rood, groen. Is dit de teneur van de maatschappij? Voelt iedereen zich grauw en grijs? Of is het gewoon een modetrend die al heel lang overheerst?

Haar werk doorbreekt taboes en daagt sociale, culturele en gedragsnormen uit om de groeiende kloof in onze samenleving te overbruggen. Empathiekunstenaar en -ontwerper Enni-Kukka Tuomala gelooft dan ook in het kanaliseren van empathie voor radicale verandering. Ze zet uiteen hoe de samenleving als gevolg van allerlei factoren zoals stress en de jacht op macht vergeten lijkt te zijn dat mensen als het ware voorgeprogrammeerd zijn om empathie en medeleven te tonen. “Ik ben ervan overtuigd dat we onszelf met name via kunst kunnen herprogrammeren om weer meer empathie te doen stromen.”

Wat begon als een bezielende droom om de mensheid te verenigen in een transcendent netwerk is de basis geworden van monopolistisch gedrag avn enkele techgiganten. Hun controletechnieken en gedragsbeïnvloeding vormen de kern van het kritisch artistiek (beeld)verhaal van beeldend kunstenaar Jos Jansen die - en dat maakt het extra interessant - ook een master in psychologie behaalde.

De boodschap die we met Re-story verspreiden – het kan wél anders – krijgt meer en meer gehoor. En toen hoorde ik de song ‘Merk je het dan niet’ van De Dijk op de radio. Frontman Huub van der Lubbe merkte reeds in 1994 iets op dat we anno 2021, zevenentwintig jaar later, nog harder zouden moeten opmerken: “Je bent niet alleen, we zijn hier met velen, die het wel kan schelen.”

De Nederlandse theatermaker Lara Staal maakt bij NTGent de voorstelling 'Dissident' met vijf jongeren die in het onderwijs bekendstaan als ‘probleemgeval’. Hun blik houdt ons een spiegel voor. “Het fenomeen van jongeren die 's avonds op schoolpleintjes hangen heeft me altijd gefascineerd. Als je hen toch eens een keer spreektijd zou geven, wat zeggen ze dan en wat kunnen we daarvan leren?”

Steeds meer mensen haken af. Maar dat afhaken gebeurt niet langer enkel door burn-outs en depressies, het is steeds vaker een bewuste keuze door actief en hoopvol zichzelf te disrupten. Maar een man die een boom wil worden, kunnen we hem dat toestaan?

In zijn boek Het is aan ons zet componist en oprichter van The Turn Club Merlijn Twaalfhoven heel bevlogen en inspirerend uiteen waarom we de kunstenaar in onszelf nodig hebben om de wereld te redden. De kunstenaarsmindset is volgens hem een open houding die ons helpt de wereld onbevangen, speels, onderzoekend én scheppend tegemoet te treden. De kunstenaarsmindset is volgens Merlijn dan ook een daad van opstand tegen de vaste patronen en gewoonten van ons denken en voelen. “Ik denk dat de mindset van een cruciale groep mensen in de samenleving heel besmettelijk kan worden. En dat, als die groep groot genoeg is, het systeem echt kan omslaan.”